این دست های گم شدۀ هاج و واج را

این چشم های تیرۀ صعب العلاج را

با شیشه های سر پر, سر می کشم و بعد

یک ماه و چند روز صدای "سراج" را

می بندم و چه قدر من افسرده نیستم

اصلا به هیچ وجهی جای کلاج را

با گاز اشتباه نمی گیرم و چه قدر

هی می زنم ردیف درختان کاج را

 

هی می زنم به رشته ی تاری که نیستی

با بغض می زنم غزل ابتهاج را:

"امشب به قصه ی دل من گوش می کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی"

با بغض می زنم که "... در آغوش گیرمت

ای ماه! با که دست در آغوش می کنی؟ "

با بغض می زنم که به خاطر بیاورم

آن روزهای «گوش کن آواز تاج را»...

من در خیال شانۀ تو مسخ می شود

دیگر رها نمی کنم این برج عاج را                                                       ----                                                                                        لعنت به کاج ها که رهایم نمی کنند.