به یاد آن روزها که بودی لیلی! می رفتیم نقش جهان و می گشتیم در طلسم طرح ها و غرفه های پیچاپیچ ...

چقدر راز نگفته دارد این میدان ... حتی اگر با زبان روزه هم رفته باشی پیاده ، می ارزد که تا ساعت ها بعد

از اذان آبان بایستی و زل بزنی به همه ی شگفتی که یکجا پیچیده توی هم ... حالا که فتنه ی افغان تو را هم از پا در آورده لیلی ... حالا که راز دیگر آنهمه شکوه ندارد که داشت ... تنها شعر و تنها شعر و تنها شعر به گفتن می ارزد.  

آبان شبیه شعر بلندی شروع شد    تا از کنار قافیه ی اصفهان گذشت

در نبض شعری شریان های من دوید  همراه رود از تن نصف جهان گذشت

پیچید مثل شاخه ی ریواس توی طرح    گل کرد پای هندسه ی شرقی رواق

آرام اتفاق می افتاد شاعری    که یک درشکه از بغلش ناگهان گذشت

که ناگهان کشاند به یک روزگار دور     موج خیال گمشده در طرح غرفه را

هی داشت زنده می شد تصویر های کور   تاریخ از تمامی ذهن جوان گذشت

گرد و غبار تاختن اسب های مرگ   دروازه های زخمی چوگان، نگاه کرد

به یادگار فتنه ی افغان که از سر   این غرفه غرفه غرفه ی نقش جهان گذشت

با گیسوان خونی رامشگران طرح   با جام های ریخته ی نقش های گنگ

تاریخ پادشاهی غم ها و داغ ها   از خشت خشت خسته ی او بی گمان گذشت

سرنا

        فلوت

                   طبل

                             نقاره

                                     سکوت

                                                          مرگ پایان قصه بود

ونقش جهان چقدر  ...  لم داد سرد و پیر و پریشان میان شهر

از باورش قطار بلند زمان گذشت.

آبان شبیه شعر بلندی نشست و در    زیبایی شکسته ی میدان نگاه کرد

از اشک مثل باران بارید و سیل شد  با زنده رود از  بغل اصفهان گذشت.

پی نوشت :

لیلی کسی جز خودم نیست !